Başarımı gören babam bana bir Honda "bir yirmibeş" aldı ama tüm gayretlerine karşın, motorculuk hayatım hafta sonları motorumun durduğu Nişantaşı Çetinkol otoparkına gidip sevgili makinemi parlatmaktan öte gidemedi.

Amerika San Diego'da motorlu bir gruba "chick" olarak katıldım (o günlerde yaşadıklarımı OTOYOL KRALİÇESİ adlı kitabımda kısmen anlatmaktayım). Bir gün gruba Yves Megnie adlı bir arkadaş geldi. Mohawks adlı bir çeteye üyeydi. Ondan Motosiklet Dünyası dergisinin sayfaları aracılığı ile yansıtmaya çalıştığım yaşam felsefesini öğrendim. Çok etkilenmiştim yaşamlarından. Bağımsızlık adına tepkisellikti bu. Onun yaşam tarzı ile daha da bütünleşmek için onunla ülkesine (Fransa'ya) gitmeye karar verdim. Herşeyimi toplamış, yola çıkmak için telefonunu bekliyordum ki... telefon asla çalmadı! Onu yitirsem de, onu tanıdığım grubu Mohawks'ı bulmuştum. Bir süre onlarla (kenarından köşesinden de olsa:) birlikte oldum.

Türkiye'ye döndükten sonra en aşağı on yıl motosiklet sürücüsü olarak başarısızlığımın ve motora binememenin acısını içimde taşıdım. Bitmişti motor, artık evli bir kadındım.

Evliliğim süresince yaşadığım hayal kırıklıkları beni çok tehlikeli(!) bir noktaya getirdiğinde tüm cesaretimi toplayıp yeniden motorculuğa dönmeye karar verdim. Ama beş param yoktu motor alacak. Ben de ailemin bana evlenirken taktığı aile yadigarı nikah yüzüğüm dahil tüm mücevherlerimi satıp bir Titan 125 aldım.
Bu süreç iki yıldı. Boş yollarda egzersiz yapabilmek için geceleri evden kaçmacasına dışarı çıkıp çalışarak ve bu nedenle kavga gürültü içinde yaşadığım iki yıl. Yaz- kış; giderek sınırlarımı genişleterek; sadece motor düşünerek; korku, kavga ve çaba içinde geçmiş iki zor yıl.

Uğurlu motorum Virago 250’yi almam ile yaşamımda bir sayfa açıldı; çünkü motorum hayatıma Faramarz’ı sokmuştu… belki de Faramarz motorumu… yani Yamaha’mı bana teslim etmeye kendi getirmişti!


Bu arada tek başıma bazı gezilere çıktım ve bunlardan biri Motosiklet Dünyası'nda Truva'nın İzinde adı altında ilk yazım olarak yayınlandı. Bu bölüm ilgi görünce dergiden ciddi bir teklif geldi. Her ay yazı istiyorlardı benden. Ama o süreçte artık Faramarz ile birlikte yaşamaya başlamıştım. Yeni bulduğum eşimi arkamda bırakıp gezilere çıkmayı düşünmedim bile. Bana yapılan teklifi ben de ona yaptım ve böylece önümüzde 4 yıla yakın sürecek bir dönem başladı: Sponsor destekli turlara çıkıp, yaşadıklarımızı her ay Motosiklet Dünyası'nın üç sayfasında Gezginler başlığı altında anlatma dönemi... Çok zordu. Ama çok da keyifliydi. Asla kurumayan pantalonum, çamur, soğuk, dostluklar, yollar... Ve de gitmek! Sadece dergi için 23.000+ km.!

2000 yılının Nisan ayında Virago 535’imi -kızımı- aldım ve "yolları yaşamaya" yeni motorumla devam ettim.

2003 yılına dek yaşamın motosiklete endeksli idi. Genelde kendime ve makinama alabileceğim içki(!) oranında doğada ve yollardaydım. Tek gelirimiz sponsorlardan aldığımız paraydı. Ama onlar asla gerçek "Özgür Kız"ın ben olduğumu göremediler... Basın mensupları bunu fark edip beni defalarca basına taşısalar bile! Ben motorculuğu sadece hafta sonları veya güzel havalarda hatırlanan bir hobi değil, bir yaşam tarzı olarak benimsemiştim; çünkü Amerika'da böyle görmüş, böyle öğrenmiştim. Ama "yurdum şirketleri" bunu anlayamadı ne yazık ki. Oysa ortaya hem onlara, hem de bana yarayacak oluşumlar doğabilirdi. Sonunda parasızlık taşınamaz düzeye erişti. Öyle ki bir kış boyunca yemeklerimizi ormandan topladığımız kozalakları yakarak pişirmeye, ev 13 derece olunca "ısındık" demeye, motorcu ve diğer dostların yardımı ile yaşamaya dek vardı. Amerika'daki bir MC'den ve eski bir Hells Angels'den bile Western Union aracılığı ile para yardımı geldi.

Sonunda yaşayabilmek için web dizayn işine girdim. Evde oturma sürem ister istemez artınca eski işim araştırmacı yazarlık yeniden canlandı ve web sitem ile 3 kitabım bu süreçte oluştu.

Hayatım özgürlük ve başına buyruk yaşama üzerine kurulu. Çevreme zarar vermedikten sonra, bana sorulmadan, düşüncem alınmadan, kimliğime uygun olup olmadığı düşünülmeden konulmuş tüm kurallara yan çizerek yaşarım. Zaman zaman geleneksele kaymalarım olmuyor değil, gün geliyor motor üzerinde yaşamak zor gelmiyor değil!.. Ama sonunda hep motosiklete dönüyorum... çünkü beni yerleşik değerler ve yakınımdaki yerleşim bölgelerinden kurtarıp hep ileriye, yeniliğe, serüvene ve bağımsızlığa götürmeyi sadece o başarıyor.