İNSAN KURBANI ve KANDAKİ SIR

Bu olayda kurban edilen belki Yunanlılar, ama asıl insan kurbancısı onlar. Troya savaşında iki önemli örneği var bunun. Biri savaşın başında, diğeri sonunda iki gencecik kız boğazlanmış. İlkinin adı İphigenia. Başkomutan Agamemnon'un kızı. En başta, Yunan donanması sefer çıkarken kurban edilmiş. Hemde uygun rüzgar bulabilmek için. Agamemnon, kahinin bu isteğine önce mırın kırın etmiş tabii ki, ama ardından ülkesine haber yollayıp kızını çağırtmaktan da geri durmamış. İnsanın evladının ne önemi olabilir savaş hırsı (daha da doğrusu zengin Anadolu krallıklarını talan hırsı) gözleri bürümüşken. Ama ne desin de getirtsin yavrusunu? "Hanım yolla bizim kızı kurbanlık olarak" diyemez ya. O da ne yapmış; karısına, kızını hazırlayıp yollamasını çünkü onu eşsiz kahraman Akhilleus ile evlendireceği yalanını kıvırıvermiş. Zavallı İphigenia ve annesi sevinç ve ümitle gelmişler felaketlerine. Gerçeği öğrenince yalvarmışlar, ağlamışlar ama birşey para etmemiş. Kız boğazı kesilerek öldürülmüş. Ama bu iğrenç olayı İphigenia'nın annesi hiç unutmamış. Öyle ki, kin ile kocasının seferden dönüşünü on yıl sabırla beklemiş. Ve sonunda, Troya'yı yok etmiş olan Agamennon muzaffer komutan olarak yurduna döndüğü gün onu öldürmüş.

Troya savaşındaki ikinci kurban ise Polyksena. Bu da Troya şehri kralının kızı. Bu kızın hali daha perişan, çünkü tanrıya bile kurban edilmiyor. Savaş sırasında ölen ünlü komutan Akhilleus'un ruhu istedi diye boğazlanıyor. Birgün Akhilleus Oğlunun rüyasına giriyor ve diyor ki "Ey oğlum, ruhum huzur bulamıyor, bana Polyksenayı kurban ediverin de rahat uyuyayım". Akhilleus ne istemiş de olmamış? Kahraman komutanlar kızı hemen mezar üzerine getiriliyor ve gırtlağı kesiveriyorlar. Aslında bu işi yapan Odyseeus. Odessia destanının kahramanı. Ama alma mazlumun ahını demişler. Belki de bu yüzden Odysseus on yıl süren savaştan sonra bile yıllarca ülkesine dönememiştir. Bu olayın pisliğini batılılar da biliyor olmalı ki, olanları unutturmak için koca koca yazarlar Poyksena'nın kurban edilmediğini yazıp durdular ama tanrı büyüktür: Geçenlerde Troya (Çanakkale) şehrindeki kazıda bir anfora bulundu. Tarihi İÖ.600. Üzerinde Polyksena'nın kurban sahnesi apaçık çizilmiş.

O kadar gerilere gitmeyelim; Atinada İÖ. 600'de bile insan kurbanı görülmüş. Bu haltı yiyen de Giritli şair-kahin Epimenides. Şehri vebadan kurtarmış... bir genci kurban ederek! Bu herif-i na-şerifi çağıran da tanıdık bir saygın kişi: Solon. Tabidir ki bu manyaklığa izin veren de zat-ı alileri. Yine Atina’da Tagelia festivalinde ise halk günahlarında arınsın diye Famakos dedikleri iki kişi (ki bunlar genelde evsiz, sakat, dilenci türünden kimseler) dövülerek öldürülürmüş. Tarih ise daha da yakın: İÖ 400. Hatta Sokrates'in -bu famakosların öldürüldükleri gün doğduğundan- dünyaya tertemiz geldiği yazılıdır. Zavallı Famakosları öldürmenin de yöntemi varmış. Önce bunlar kent meydanında doyurulur, sonra incir dalı ile yedi kez vurulur, sonra yüz ve gözlerine insan dışkısı atılır, en sonunda ise özellikle cinsel organlarına vurularak günahlardan arındırılırmış! Bu cesetlerin bazı organlarının çıkarılıp yakıldığını ise herhalde artık tahmin ediyorsunuz.

Günümüze gelelim ve Tibete uzanalım. Burada sarı şapkalılar diye bir tarikat var. Pe-Kar adlı şeytana tapıyorlar. Tanrıları kendilerine altın buldursun ve refah versin diye insan kurban ediyorlar. Kurbanların kafatasları da atılmıyor tabak olarak kullanılıyor. Hayvan kurbanların beynini yemek için! Yalnız kafatası mı, bu adamlar kurbanın hiçbir şeyini ziyan etmiyorlar, mesela uyluk kemiğinden de kaval yapıp ayinlerde öttürüyorlar.

Tabidir ki modern insan kurbanının en çarpıcı örneği yene satanistlerde. Onlar da daha çok baptize edilmemiş bebeklere meraklılar. Bebek bulabilmek için bir zamanlar çoğu Şeytana tapan kadın gönüllü ebelik yapıyormuş köylerde Ortaçağ’da. Bu nedenle kilisenin erkek ebe yetiştirdiği ve bu adamların bebeğin göbek bağını kesmeden baptize ettikleri söyleniyor. Tabii şimdiki satanistler Şeytan’a tapmada böyle saçmalıklar olmadığını, bunları yapanların ya manyak veya Hollywood filmlerinin maskara kahramanları olduğunu söyleyip duruyorlar ama kim inanır? İnsanın adı çıkacağına canı çıksın diye bir söz vardır.

Peki gerçekten nedir bu kurban işi? Bence bütün iş can almaktan çok, kan akıtmak ile ilgili. Yaşamın özü olmasının ötesinde, sanırım mistik bir potansiyeli de var kanın. Vampirleri hatırlayın. Üstelik tüm fıkıh kitapları da kan akıtılmazsa kurbanın caiz olmayacağını yazar. Zaten hac sırasında kesilen kurbanların bir adı da "Dem"dir. Dem, kan demek. Kurbanın da kanı alına sürülmez mi? Eski çağlarda içilir veya üste serpilirdi. İslam bu konuya da reform getirmiş ama kanın önemini olduğu gibi korumuş. Eski dinlerde insan kandan yaratılmış. Metamorfoz'da Zeus'un insanı devlerle yaptığı savaşta dökülen kandan yarattığı yazılı. Babil yaratılış destanında da baştanrı Marduk benzer bir savaşta kötü güçlerin başkomutanı Dignu'nun kanından yaratıyor insanlığı.

Kurban kanında varolan bir şey "öteki dünya" ile aradaki bir kapıyı açıyor olabilir. Buna en iyi örnek komutan Akhilleus'un rüyalara girip kurban istemesi. Adam apaçık hortlama peşinde. Aldığı canlar yetmemiş anlaşılan. Odysseia'daki şu satırlar da ilginç: 11/35 "Aldım koyunları çukurun üzerinde kestim. Kanlar aktı, tüttü kapkara ve ruhlar üşüştü. Gelinler, delikanlılar, çok çekmiş ihtiyarlar, körpecik kızlar, tunç kargılar altında can vermiş savaş erleri. Sürü sürü dolaşıp durdular çukurun üzerinde". Ve Gılgamış destanından bir cümle: "Tufandan kurtulan Ut-napistim kurban kesti, tanrılar kan kokusu alıp kesilen kurbanın başına sinekler gibi üşüştüler".

Son olarak David Conway'in Büyü kitabından bir alıntı: "Kurbanda kanın akışı çok büyük bir gücü serbest bırakır. Bu güç "Kama" diğer alemden dünyaya maddeleştirmeye yardımcıdır". Maddeleştirme, madde dünyasında var etme, bir anlamda getirme demek. Ne getirmek istiyorsanız onun için kesersiniz. Bu bir arzu da olabilir (adak), tabii ki bir tanrı da...

Devamı